من آنم که رستم بود پهلوان // فراری ، مازراتی یا لامبورگینی برای تبلیغ “لنت پارس”

چرا بعضی ها خودشونو اون طوری که هستن قبول ندارن؟ چرا نمی پذیریم که هر کس توی این دنیا منحصر به فرده و ویژگی های خودشو داره؟ چرا برای این که بخوایم مهم جلوه کنیم خودمونو منتسب به موفق ها می کنیم؟اون کسی که موفق هست فقط خودش و قابلیتش رو شناخته و اونو پرورش داده.راه رسیدن به موفقیت تلاش هست.

ما توی ایران زندگی می کنیم،کشوری که بیشتر افرادش از خودرو های ساخت داخل استفاده می کنن و به تبع لوازم جانبی مورد استفاده اون ها هم ایرانی هست.چرا برای فروش این لوازم جانبی و خوب و با اطمینان جلوه دادنش باید در تبلیغ یک خودرو خارجی رو نشون بدیم؟این یعنی خودرو ایرانی قابل اطمینان نیست؟ ارزش شرکت توی تبلیغ رو نداره؟ حتی اگه کاستی هایی هم وجود داشته باشه این دسته کم گرفتن خود منجر به افول بیشتر از پیش نمی شه؟

جدا از بحث های اخلاقی و فرهنگی از نظر فنی هم این نوع تبلیغات مشکل دارند.یک خودرو لوکس خارجی قطعه ایرانی داره؟ قطعه ساز ایرانی برای خودرو های خارجی منحصر به فرد قطعه تولید می کنن؟این کار مقرون به صرفه است؟اگر هم به فرض قطعات مشابه باشند و قابلیت جایگزینی وجود داشته باشه آیا مالک یک خودرو لوکس خارجی از قطعات همون شرکت تولید کننده خودرو استفاده نمی کنه؟

شرکت لنت پارس یکی از شرکت های مد نظر این موضوع هست.شرکتی که متخصص تولید لنت برای خودرو های ایرانی است و کیفیت قابل قبولی هم داره چرا باید توی تبلیغ خودش ماشین اسپورتی رو نشون بده که بیننده ندونه فراری هست یا مازراتی یا لامبورگینی؟مگه تولید یه لنت خوب برای پراید چه اشکالی داره که حتما خوب بودن خودش رو با یه ماشین لوکس باید نشون بده؟ نمونه یکی از بنر های تبلیغی به این سبک رو می تونید بالای سر عوارضی بهشت زهرا ببینید.

توانایی تولید خوب و بی نقص برای همه به شرط تلاش وجود داره.