پا را باید به اندازه گلیم دراز کرد // بلدی آهنگ زنگ این موبایل من رو عوض کنی؟

کمال طلبی جزء جدایی ناپذیری از وجود انسان ها هست،به خصوص ما ایرانی ها. ما ایرانی ها دوست نداریم توی هیچ موضوعی ابراز نا آگاهی کنیم و در هر زمینه نظر خودمون رو بیان می کنیم.برای هر مریضی طبابت می کنم،از مهندسی و تعمیر ماشین سر در میاریم،راجع به سیاست صاحب نظریم و الی آخر که خودتون بهتر می دونید. در کل نمی خوایم کم بیاریم.این شاید به دلیل علم زیادمون باشه شایدم به دلیل اینه که نمی خوایم طرف مقابل دست خالی از پیشمون بره.

کمال طلبی ما ختم به همین جا نمی شه.موقع تصمیم به خرید هم خودشو نشون می ده.وقتی قرار هست که کالایی خریده بشه بی توجه به نیاز خودمون در پی خرید بهترین و بالاترین مدل اون کالا هستیم تا مبادا از کسی عقب بیوفتیم.خرید بهترین کالا مخصوصا توی بازار گجت ها داغه داغه.آخرین مدل گوشی،تبلت،لپ تاپ و غیره رو می خریم تا چشم همه در بیاد.حالا وقتی خریدیم نه می دونیم چه امکاناتی داره نه چطور می شه ازش استفاده کرد و نه اینکه آیا از همه امکانات محصول می شه توی ایران استفاده کرد یا خیر؟

کار به اونجایی می کشه که هر جا به یکی باید بگیم بلدی آهنگ زنگ این موبایل رو عوض کنی؟نمی دونم چرا چند وقته یه شکل جدید بالای گوشیم ظاهر شده ،آخه قبلا اینطوری نبود!!!البته این فرصتی رو برای بعضی ها فراهم کرده که با گرفتن پول به شما آموزش بدن گجت شما چه امکاناتی داره.خواه به دردتون بخوره خواه نخوره.خلاصه پا رو از گلیم اطلاعاتی مون فراتر می ذاریم و باعث سر در گمی خودمون می شیم.بعضی از وسایلی رو هم که می خریم هیچ وقت مجال استفادشو پیدا نمی کنیم.

به نظرمون هر چه بیشتر پول بدیم بیشتر آش می خوریم فارغ از این نکته که نیاز واقعی ما چیه و چقدره؟چشم و هم چشمی باعث شده فراموش کنیم هدف از خرید هر وسیله چی هست.لا اقل باید قبل از خرید هر چیزی به دنبال فرهنگ و روش استفاده از اون بریم تا وقتی ماشین دنده اتومات روشن رو از نمایشگاه خریدیم بعد از خاموش کردنش توی پارکینگ خونه بتونیم دوباره روشنش کنیم.