مطلبی به قلم حامد نصیری: [در ادامه بحث نقد پوستر در سینما که یش از این خانم ها احمدی و خبازی مطالبی را برای کافه فرستاده بودند این بار آقای حامد نصیری در رد دیگاه خانم خبازی باز هم مطلبی را برای ما فرستاده اند که با هم می خوانیم.]
حامد نصیری می گوید: صحیح است که در ایران ، پوستر ، تاثیر چندانی در حضور مردم در سالنهای سینما ندارد اما در کشور خودمان هم ، اهمیت پوستر وقتی مشخص میشود که فیلم ، وارد شبکه توزیع خانگی میشود.وقتی که یک فروشگاه خردهفروشی یا دکه روزنامهفروشی یا یک مغازه صوتی و تصویری محلی ، قصد فروش فیلم جدید را دارد ، پوستر فیلم را روی شیشه مغازه خود نصب میکند و زیر آن مینویسد : “فیلم ]فلان[رسید.” همین پوستر و نوشته است که موجب فروش میشود و اتفاقا همینجاست که جذابیت و انتقال مفاهیم فیلم به صورت مینیمال در پوستر اهمیت پیدا میکند.
از سوی دیگر ، در هالیوود ، این اهمیت در زمان اکران فیلم نه تنها وجود دارد ، بلکه دو چندان است.شاید بتوان با تقریب خوبی “کریستوفر نولان” را خبرسازترین کارگردان این روزهای سینمای آمریکا معرفی کرد.قطعا نولان از معدود کسانی است که اکران فیلمهای او بدون نیاز به تبلیغات و تریلر(Trailer) نیز با فروش خوبی همراه خواهد بود.اما میبینیم که در فیلم جدید استاد ، Interstellar ، که قرار است در نوامبر 2014 اکران شود و اتفاقا آن را جسورانهترین فیلم نولان میدانند ، رونمایی از پوستر فیلم انجام شده است ، در حالی که حتی تریلر فیلم نیز هنوز پخش نشده و تمام نقدها ، صحبتها و شایعات ، حول مصاحبههای کارگردان و پوستر فیلم میگردد.
اما بحث بر سر اینکه چرا پوستر فیلم در ایران از فروغ زیادی برخوردار نیست همچنان ادامه دارد و میتوان به عنوان یکی از دلایل ، از بیسلیقگی تهیهکنندگان فیلمها نام برد.وقتی غولهایی همچون “عباس کیارستمی” هستند که پوستر طراحی میکنند ولی تهیهکننده فیلم به جای آن ترجیح میدهد کار را به یک گرافیست فوتوشاپکار بسپارد ، نتیجه ، چیزی بهتر از تقلید از پوستر فیلمهای خارجی (مانند نمونه های زیر) نمیشود و حتی فیلمهایی همچون “چ” نیز در مظان اتهام کپی کاری قرار میگیرند.
مسلما وقتی سازنده فیلم به پوستر اهمیت ندهد ، مردم هم وقت زیادی را صرف تحلیل و توجه به آن نمیکنند.

