واقعیت حقیقت یا حقیقت واقعی؟مساله این است // دقایقی با روغن اویلا

یه کم برگردین به زمان گذشته،وقتی مدرسه می رفتین.براتون پیش اومده بود که توی مدرسه یه دسته گلی به آب بدین و مجبور باشین فردای اون روز با مامان یا بابا برید مدرسه؟

یادتون میاد شبی که قرار بود این قضیه رو بگید چه حس و حالی داشتید؟ با یه کم استرس و نگرانی دنبال این بودیم که حقیقت رو یه جوری ماست مالی کنیم تا همه چیز به خیر و خوشی تموم بشه.با فلسفه ای که سقراط انگشت به دهان می موند عالم و آدم رو مقصر جلوه می دادیم تا خودمون اون بچه ی طفلکی قربانی شده در ماجرا جلوه کنیم.

حکایت خیلی از شعار ها و تبلیغات بی شباهت به قضیه مدرسه خودمون نیست.با بازی با الفاظ مطلبی رو به شما می قبولانند که حقیقت حیرت زده می شه. نقل مجلس مامان بزرگامون تحلیل و بررسی غذاهایی هست که ما می خوریم.به خصوص روغن های نباتی. همیشه این اصطلاح که اون وقت ها روغن خوب می خوردن شاخص تمایز جوون های قدیم و جدید بوده. انصافا هم با این همه امکانات جدید و مدرن خودتونو با یک و دو نسل قبل مقایسه کنید.چند تا از همکارای زیر ۳۰ سالتون از پا درد شکایت دارن؟ چند نفر پای کوه می گن ما که نمی تونیم بیایم بالا،نفس نداریم. با همه ی رفاهی که الان وجود داره بیماری و ناتوانی هامون بیشتر از نسل قبل شده و این به دلیل سبک زندگی مونه که تغذیه هم بی تاثیر نیست و توش دخیله.

شعاری که روغن اویلا انتخاب کرده و پایه کار خودش قرار داده بچه های روغن اویلایی هست.تیزر های چند بخشی. که چند تا بچه ی شاد و خوشحال با تفاوت های شخصیتی رو نشون می ده که در تیزر بعد بزرگ شدن و هر کدوم با توجه به شخصیت کودکیش به شغل مناسب خودش رسیده.البته این خودش هنره که بتونی یه چیزایی رو حقیقت جلوه بدی و ازش بهره برداری کنی.