فاصله علم از عمل// راه هایی که به نا کجا می رسند

بسیاری از پیش بینی ها و روش های گفته شده در کتاب ها یا ارایه شده توسط اندیشمندان هر رشته ای در جامعه ما نتیجه مورد نظر را نخواهد داشت که این نکته قابل تامل و عجیب است. شاید این مطلب به دلیل فرهنگ، عقاید، ویژگی های ما ایرانیان و غیره باشد. به عنوان مثال در علم اقتصاد گران شدن کالا باید منتج به کاهش تقاضای آن کالا شود اما با شگفتی متوجه می شویم که در ایران این مطلب نقض می شود.مثل طلا یا بنزین که نه تنها کاهش نمی یابد، ثبات هم ندارد، بلکه با افزایش مواجه می شود.

مثال دیگر در علم مدیریت است. در برجسته ترین کتب مدیریتی بیان می شود که یکی از بهترین راههای جذب کارکنان جدید به سازمان ها افراد معرفی شده توسط کارکنان همان سازمان ها هستند. که این مطلب در ایران مانند طنز تلخی است که ریشه سازمان ها را می خشکاند. هر یک از ما می تواند تصور کند که این موضوع چه نتایجی را به دنبال خواهد داشت.

و البته مصداق این نقیضه ها در بازاریابی موضوع مورد نظر  ما است. یکی از روش های کارآمد، البته نه در ایران، معرفی محصول یا کالا به شکل سمپل یا نمونه در نقاط مختلف از جمله ورودی فروشگاه ها است. قاعدتا باید در مواجهه با چنین چیزی به عنوان مصرف کننده جذب شده و آن را امتحان کنیم اما عکس العمل بسیاری از ما این است که تا جای ممکن از این بخش دور شویم چون نمی خواهیم موجبات خنده سایرین را فراهم آوریم و آبروی گران مایه خود را به چوب حراج بسپاریم. علت آن هم رفتار نامناسب افرادی است که مسئول ارایه نمونه ها هستند.

عمدتا افرادی وظیفه شناساندن محصول را بر عهده دارند که از لحاظ اجتماعی مقبولیتی در جامعه ندارند یا به عبارت دیگر همخوانی با فرهنگ عمومی ندارند.این تنها یک قسمت از مشکل شناساندن محصول از این طریق است. بخش دیگر مشکل به محصول نمونه مربوط می شود. نمونه ها باید کوچک و برای ارایه به یک نفر باشد. حال فرض کنید دبه ای ماست سمپل باشد. چیزی که به ذهن متبادر می شود آلودگی آن است. این ظرف از صبح چند بار باز شده آن هم در هوای آلوده شهری؟ چند بار یک نفر با دست از آن ماست درآورده؟ قاشقی که هر بار مورد استفاده قرار گرفته چه وضعیتی داشته. بیشتر به نظر مشمُز کننده می آید تا جذاب. یعنی شرکت نمی توانست محصول را در ظرف های کوچکی ارایه کند؟

پاورقی: این چیزی بود که در مشاهده معرفی ماست شهری پگاه با آن برخوردم.