تجربه ای به وسعت حمام وکیل در فرودگاه شیراز // گیج و منگ از یک فروش ایرانی // آیا شما هم تجربه مشابه دارید؟

مطلبی به قلم آقای جاوید /////////// سال گذشته طی تماسی از یک شرکت معروف در شیراز و دعوت به همکاری جهت مدیریت شعبه مشهد، قرار شد که روز بعد به جهت مصاحبه کاری و صحبت درمورد شرایط همکاری، برای اولین بار در عمرم (!!) به شیراز بروم. بنده بخاطر علاقه شدیدی که به ماهیگیری با قلاب دارم هربار که برنامه مسافرت تفریحی پیش میاد جایی بجز چند نقطه خاص در سواحل شمال یا جنوب رو نمیتونم تصور کنم. برای همین هم هیچ گاه گذرم به شیراز نیفتاده بود و بطور کلی اطلاعاتم هم در مورد آثار تاریخی و دیدنیهای کشورعزیزمون زیر صفره ! ولی شنیده بودم شیرازیها افرادی مهمون نواز هستند. که خداوکیلی هم همینطور بود. سریعاً هماهنگی ها توسط شرکت مذکور انجام شد و برای فردای اون روز بلیط هواپیمای رفت و برگشت و هتل آماده بود. پرواز رفت من از مشهد ساعت ۱۲ شب بود و برگشت ساعت ۶ عصر فردا.

با تاخیر در پرواز، ساعت ۴ صبح رسیدم شیراز و رفتم هتلی که برام گرفته بودن تا کمی استراحت کنم و ساعت ۸ صبح هم جلسه در محل شرکت شروع شد تا ساعت ۴ بعدازظهر که توافقات حاصل شد و من برگشتم به سمت فرودگاه شیراز. البته اضافه کنم که هنوز هم شرمنده محبتهای تمامی پرسنل شرکت مذکور در همین چند ساعت بودم . واقعاً شیرازیها انسانهای دوست داشتنی و مهمون نوازی هستند.

چون سفر بنده چند ساعت بیشتر طول نمیکشید فقط یک کیف دستی کوچک با خودم برده بودم. در حقیقت از حمل بار اضافی در سفر خیلی بدم میاد. واسه همینم هیچوقت سوغاتی نمیخرم!

در فرودگاه شیراز

با خودم گفتم تا زمان پروازم وقت زیاد دارم برم اطراف یه دوری بزنم. دیدم چندتا غرفه هم اونجاست، هوس کردم برم یه نگاهی بندازم (که ایکاش نمیرفتم) البته نگرانی هم نداشتم چون اون بندگان خدا رو در حدی نمیدونستم که بخوان به من جنس بفروشن! روشهای فروش پیش پا افتاده این نوع فروشندگان در غرفه ها رو هم حفظ بودم و بهرحال مثلاً ما خودمون اینکاره ایم !!

مشغول نگاه کردن ویترین غرفه اول بودم که خانم فروشنده گفت آقا سوغاتی لازم ندارید؟ من هم مثل همیشه بدون اینکه بهش نگاه کنم با اخم گفتم نخیر. اونم گفت یعنی میخواین دست خالی از شیراز برین؟ خیلی جدی گفتم آره. گفت پس معلومه خیلی به شیراز رفت و آمد دارین. گفتم اتفاقاً نه! اولین بارمه. گفت جاهای دیدنی رو دیدین؟ با لحنی بسیار محکم گفتم خیر. ناگهان چشماشو گشاد کرد و با تعجب پرسید یعنی حمام وکیل هم نرفتین؟! اینو جوری گفت که من جا خوردم و فکر کردم چه خبط بزرگی مرتکب شدم. با کمی ترس گفتم نه خانوم حقیقتش من صبح تو هتل دوش گرفتم حموم وکیل میخوام چیکار! گفت یعنی حافظیه هم نرفتی؟ اینو جوری گفت که با شرمندگی گفتم ببخشید نه!!  سر صحبت رو باز کرد و در خلال آن دو تا همکار دیگه هم بهش پیوستند. جلسه آموزش شیرازگردی آغاز شد و در خلال آن انواع و اقسام شیرینیجاتی بود که به من تعارف میشد من میخوردم و در معذوریت میخریدم. یکیشون گفت: میدونی وسعت حموم وکیل ۱۱۰۰۰ متره؟ من با حالتی شبیه فریاد گفتم : ۱۱۰۰۰ هزاااااار متر؟!!! چه خبره خانوم؟ یعنی واقعاً ابعاد حموم برام غیرقابل باور بود. اونم در حالیکه داشت منو دعوا میکرد که چرا اومدم شیراز و نرفتم شیرازگردی ۴ بسته نقل گذاشت تو پلاستیک و اون همکار دیگرش با صحبت در مورد حافظیه چند نوع محصول شیرین تعارف کرد و از هرکدام یکی میگذاشت داخل بسته و من هم غرق در یادگیری، حواسم کاملاً پرت بود . خلاصه اینکه تمام پولهای نقدم تموم شد و من موندم با ۴ پلاستیک توی دستم!!!! البته خداروشکر پول نقدی زیادی همراه نداشتم(حدود ۲۰۰ چوق که تموم شد) و خیالم هم راحت بود که عابربانک دم دستی همراهمه . ولی تابحال در همه عمرم سابقه نداشت اینطور پیچونده بشم. گیج و منگ بودم ( از یک طرف ابعاد حمام وکیل و ازطرف دیگه اینکه نفهمیدم این ۴ مشما تو دستم چیکار میکنه !!)  رفتم به سمت پرواز ولی دیدم حمل اینا سخته و بهتره یک مشمای بزرگ بگیرم . اشتباه دوم هم زمانی تکرار شد که خواستم مشمای بزرگ رو از اولین غرفه سرراه بگیرم که اونجا هم گیر افتادم. هرچی التماس کردم و حتی کیف پولم رو نشون دادم که ببین هیچی پول ندارم انگار با دیوار حرف میزنم. خانم با اعتماد به نفس هرچه تمام تر فرمودند آقای محترم تابحال نشده کسی سمت این غرفه بیاد و دست خالی بره! گفتم آخه خانم محترم دست خالی کجا بود؟ میبینی که من که دارم اینا رو به دندون میکشم. فقط اومدم مشما بگیرم و برم. گفت نه دیگه از اینجا که نخریدی! زمان هم نداشتم و اون هم خوب می دونست که زمان ندارم!! عابربانکمو دادم و گفتم فقط زودباش هواپیما رفت. گفت چی میخوای؟ گفتم مهم نیست فقط سریع! اونم نامردی نکرد و با گرفتن موجودی، تمام پولای تو کارتمو خالی کرد نفهمیدم چه چیزایی بهم فروخت و البته محبت کرد و تمامی بارها رو با سلیقه در ۲ مشمای بزرگ  بسته بندی کرد و من هم چهارنعل به سمت هواپیما رفتم. در تمام طول پرواز گیج و منگ بودم. آخه من با این همه ادعا چرا؟ ناگهان فکر جالبی به سرم رسید. با خودم فکر کردم رسیدم مشهد برم ۲ عدد “بوق” بخرم و یکیشو با پست سفارشی ارسال کنم واسه جناب آقای برایان تریسی و براش بنویسم که داداش گلم. برو بوق بزن که اینجا چهارتا دخترخانوم فاتحه تموم تئوریهای فروشت رو خوندن رفت. بیا اینجا ببین فروش یعنی چی!! و بوق دیگه رو هم برای خودم نگه دارم که هروقت احساس کردم چیزی از فروش بلدم … !!

در فرودگاه مشهد هم زنگ زدم به برادرم و گفتم بیا دنبالم که هیچی پول ندارم! البته خونواده هم کلی خوشحال شدن که به فکرشون بودم و سوغاتی خریدم !!

و چنین بود که فهمیدم با این ادعا و کبکبه و دبدبه هنوز اندرخم یک کوچه هستم و باید هنوز هم سالها شاگردی کنم تا بتونم ادعا کنم که کمی فروش بلدم.

مجتبی محمدیان

مجتبی محمدیان، موسس و سردبیر کافه مارکتینگ. روایت توانمندی های برندهای ایرانی با محوریت تمرکز بر اقدامات مارکتینگی و ارتباطی