من هلدینگ دارم، پس هستم // “هلدینگ” پدیده رو به رشد

امین پرهیزکار: حضور جدی ترم در چند سال اخیر در بازار تبلیغات و مدیریت مرا با واقعیت های خارق العاده ای مواجه کرده است که دوست دارم هر از چندگاهی در موردش بنویسم. با کلمات و عناوینی مواجه شده ام که مثل تمام علوم و تکنولوژی های وارداتی از غرب، تنها سایه ای از آن دیده می شود و از درون پوچ و توخالی است. مثل تلفن های همراه که خودش نزدیک یک دهه قبل از فرهنگش در این کشور خودنمایی کرد. مثل مدها و مدلهای رنگ وارنگ پوشاک که فقط آمد اما هیچگاه ترجمه نشد! و تنها استفاده شد. کم کم به این باور رسیده ام که در این جامعه فقط نقشی از کلمات و عبارات است که یک دوره ای مد می شود اثر دروغین اما درآمدزای خودش را برای یک عده می گذارد و خوب بعد از مدتی جایش را به عنوان بعدی می دهد. از این دسته به تازگی کلمه هلدینگ را خیلی زیاد می شنوم. اوایل با شنیدنش یک ووووو تقدیمشان می کردم و پیش خودم می گفتم خوش به حالشان چطوری شد اینطوری شدند! کاش من هم یک روز اینطوری باشم! اما کم کم و با ورود بیشتر به دل این شرکت های هلدینگی متوجه شدم با پدیده ای مواجه هستم که پیشتر اشاره شد. اینکه این کلمه دهان پر کن برای یک عده ای از نان شب هم واجبرتر است و اصلا نان شب تولید کن! اینکه هوشمندانه سه یا چهار شرکت الکی ثبت کنی و بدون اینکه هر سال شبیه به چیزی که آن ور آب مرسوم است یعنی اعلام سود و زیان واقعی شرکت در رسانه های عمومی، اسم هلدینگ روی خودت بگذاری و هر جا نشستی و برخواستی مدام هلدینگ هلدینگ کنی و پز بدهی و چشم ملت از همه جا بی خبر را گرد کنی که مثلا من مدیر عامل هلدینگ فلان هستم. اینکه به ملت بگویی هلدینگ هستی اما کل گردش مالی ات به صد میلیون در ماه نرسد. اینکه هلدینگ باشی و در جلسه هفتگی شرکتت که همان شرکت های تشکیل دهنده هلدینگت هستند بدون کم رویی بگویی بزرگ نمایی راز موفقیت در این بازار درهم است. اینکه یک همایش نصفه و نیمه برگزار کنی بعد با اعتماد به نفس بروی پشت میکروفون و بگویی این برنامه را هلدینگ بهمان برگزار کرده. واقعا نمی دانم کی قرار است واژه ها در این سرا سرجای خودش استفاده شود و همه چیز واقعی شود.

دردش وقتی بیشتر می شود که در خبرها می خوانی گوگل چند صد میلیارد دلاری که کل جهان را قبضه کرده، بعد از ۱۷ سال هلدینگ آلفابت را تشکیل می دهد آنهم با نزدیک به ۳۰ میلیارد دلار درآمد سالانه و سامسونگ هم بعد از نزدیک به یک قرن فعالیت و با سود عملیاتی ده میلیارد دلاری تازه به فکر تشکیل هلدینگ می افتد. راست می گویند که از سال ۲۰۰۰ به بعد دیگر آدم با سواد فقط به کسی گفته نمی شود که خواندن و نوشتن بلد باشد بلکه به کسی می گویند که چندین و چند مهارت عالی را در کنار هم داشته باشد. حالا احتمالا باید گفت در این نیم دهه گذشته در ایران به کسی با سواد می گویند که جرات نام گذاری مجموعه اش با عنوان هلدینگ را داشته باشد! خلاصه به نظرم راه اندازی یک وب سایت مرجع برای درج نام هلدینگ های کشور را بتوان به عنوان یک استارت آپ جدید پایه گذاری کرد، قاعدتا رشد خوبی خواهد داشت و نیازی هم به شتاب دهنده ندارد چون دارای شتابدهنده خود جوش و مردمی است!

این متن را اگر مایل بودید با هشتگ #دروغگوها_به_بهشت_نمیروند در شبکه های اجتماعی منتشر کنید!!