یادباد آن روزگاران یاد باد//زمانی که حس نوستالژیک منجر به خرید می شود

چند روز پیش در گنجینه مادر گرامی چندتا مجله خیلی قدیمی دیدم که هیچ وقت با این دید بهشون نگاه نکرده بودم. مجله ایی رو ورق زدم که یک مجله آلمانی بود و مربوط به اکتبر 1978(تقربیا سال 1357).توی اون مجله تبلیغی از شکلات merci و کرم NIVEA رو دیدم و چون این دو محصول رو پس از چندین سال با یک طرح و بسته بندی یکسان با امروز دیدم واقعا تعجب کردم. در طراحی بسته و شکل محصول هر دو هیچ تغییر صورت نگرفته!!! و همون لحظه با خودم فکر کردم که تغییر ندادن شکل بسته بندی ها و طراحی محصول باعث میشه که مصرف کننده ایی از کلیه سنین داشته باشی چون اینگونه محصولات منجر به برانگیختن حس نوستالژیک می شود.

اگر این وضعیت رو با کشور خودمون مقایسه کنیم تا حدی وضعیت متفاوت است. محصولات کمی رو سراغ داریم که از سال ها پیش تا کنون تغییر چهره نداده باشند.زمان کودکی ما بستنی توپی میهن ، بیسکوییت مادر ، شکلات های تیوپی فرمند و … بودند که امروزه دیگه با اون حالت قبلی در بازار نمیبینیم.

به نظر خودم زنده کردن این احساس در فروش واقعا میتونه موثر باشه و هم چنین در ذهن ماندگار میشه و همیشه و همه جا محصول رو یه جور میبینن. نظر شما دوستان چیه؟؟اگر شما هم نمونه این چنین در ایران سراغ دارید که تغییر چهره ایی در محصول دیده نشده برای ما ارسال کنید.